Costa Rica, we zijn er weer

En dan is het zover.... we zijn in Costa Rica!

We hebben ons natuurlijk eerst een paar uren moeten vermaken in een vliegtuig, maar nu zonder lange rijen op het vliegveld, was de reis best goed te doen.

Ons eerste nachtje brachten we door bij San Jose. En hoewel het al donker was genoten we daar alweer van de mooie tropische, kleurrijke bloemen in de tuin.

Na een goede nachtrust kon de rit naar Tortuguero vroeg in de ochtend beginnen. 

Eens zien of we het na 12 jaar nog herkennen.

Terwijl we met de bus richting de kust rijden geeft de gids tekst en uitleg. Het eerste deel gaat door het weelderige groen van het frisse, hoog gelegen Cloud Forest. Daarna dalen we en veranderd de vegetatie naar Rain Forest.

Zodra we uitstappen voor de ontbijt-stop voelen we meteen de klamme warmte.

En we spotten het eerste wild. Hoog in een boom hangt een bruinig, harig bolletje. Bijna niet te herkennen, maar het is een luiaard.

Gelukkig hebben we mazzel en komen er later onderweg nog een tegen. Deze zit in een veel kleinere boom waardoor we nu ook echt het schattige koppie van het harige bolletje kunnen zien. 

De route gaat over een hobbelige, onverharde weg verder langs Ananas- en koffieplantages. Kwekerijen van tropische planten die straks geëxporteerd worden en bij ons in de Intratuin voor veel geld verkocht worden. Een handeltje dat ze sinds enkele jaren hier ontdekt hebben, want die planten groeien hier als onkruid. 

En jawel.... daar zijn ze weer... overstekende bananen!

Wat we nog heel goed konden herinneren van de vorige keer was dat onze bus moest wachten omdat er een hele rits bananentrossen de weg overstaken. Hangend aan een kabelsysteem worden ze vanaf de plantages voortgetrokken tot aan het verzamel en verwerkingspunt. Een man trekt met een touw wel 20 trossen voort. Dat zijn heel wat kilo's. 

En nu staan we dus weer te wachten en bekijken dit wonderlijke tafereel. 

De busrit eindigt waar de weg ophoudt. Om verder te kunnen naar Tortuguero moeten we met de boot. Zodra we op de lange, smalle boot zitten en met een aardig gangetje over de rivier gaan zien we links en rechts de muur van groen. Gigantische palmbladeren, metershoge bomen. Zoveel tinten groen. Heerlijk om weer in de jungle te zijn.

Op een smalle landstrook tussen de rivier en de zee ligt onze lodge. Verspreid over het terrein staan de houten hutjes. Hutjes zonder ramen, alleen met gaas. Zodat de ongewenste beestjes buiten blijven maar je wel alle geluidjes van de natuur kunt horen. 

Rondom staat het vol tropische planten met prachtige bloemen zoals wij ze alleen als kleine kamerplant variant kennen. 

En daar begint de zoektocht voor ons. 

Niet naar beestjes, maar naar elkaar. Met z'n vieren raak je elkaar toch een stuk makkelijker kwijt. De kronkelende wirwar van paadjes en verschillende routes maken het er niet makkelijker op. De een is die kant op, de ander daar, nog een is achter gebleven en de laatste loopt via een omweg. 

Om de uitdaging nog groter te maken doen we in het donker nog een nighttour. 

Maar gelukkig is daar maar een route mogelijk en loopt de gids voorop. 

De geluidjes in de donkere jungle verraden de aanwezigheid van heel veel kleine beestjes, maar dan moet je ze nog zien te vinden. Toch lukt dat af en toe wel en zien we vele soorten spinnen zoals een tarantula en een fishermans spin (die maakt een web tussen zijn voorpoten en gooit dat over zijn prooi). Een aantal kikkertjes, padden, duizendpoten en nog wat kleine insecten. Het een nog giftiger dan het ander. 

We eindigen de dag onder een heldere sterrenhemel in de aangenaam warme temperatuur met het geluid van de ruizende zee op de achtergrond.

Wat zullen we lekker slapen met de tjirpende insectengeluidjes door de open ramen.

Pura Vida!

(zoals de favoriete uitspraak hier is)