In de wolken

We hebben een ontspannen dagje vandaag waar we genieten van deze rustgevende plek in de bergen.

Maar we beginnen deze ochtend met een spoedcursus Spaans via internet zodat we onze spaarzame woordenkennis iets meer kunnen uitbreiden. En hopelijk iets beter kunnen communiceren met de aardige Armando en Antonio die ons hier op de berg hartelijk hebben ontvangen. 

Dat het hier zo mooi groen is en de planten er zo kleurrijk bij staan gaat niet vanzelf, daar is veel water voor nodig. Dat betekent wel dat ook wij wat buitjes over ons heen krijgen. We zitten letterlijk met ons hoofd in de wolken. Weg uitzicht :white_frowning_face:

Maar... na regen komt zonneschijn :mostly_sunny:. 

In de middag trekt de lucht open, gaat de temperatuur meteen flink omhoog en zweven de wolken, als plukjes watten, tussen de bergen door weg. 

We kunnen weer genieten van het uitzicht op de bergen om ons heen en de Pacuare rivier beneden in het dal. Ook de kolibries en vlinders laten zich weer zien. 

Maar ik heb het inmiddels opgegeven om ze met de camera vast te leggen want ze vliegen overal en nergens. Maar vooral daar waar ik net níet mijn camera op gericht heb. Dus geen bewijs, maar geloof me, ze zijn er echt én ze zijn prachtig en kleurig. 

Richard en ik besluiten toch nog een klein wandelingetje te maken naar de rivier. Maar aangezien we hier midden in de bergen zitten en we die rivier helemaal beneden in het dal zien stromen, zal dat geen eenvoudige route zijn.

Antonio zegt dat we een stukje naar beneden kunnen rijden met de auto en daar een makkelijk pad is. Of wij hebben hem verkeerd begrepen of zijn idee van makkelijk is heel anders dan die van ons.... :thinking_face:

We zien twee opties; een heel smal paadje wat half dichtgegroeid is, dat zal hij toch niet bedoelt hebben? Het hangt vol met spinnenwebben en dat is normaal al niet zo fijn, maar met die giftige spinnen hier en misschien ook wel slangen, lijkt dat ons niet zo'n goed plan.

We gaan voor optie 2, een breder karrespoor. 

Ja, dat pad naar beneden is nog wel te doen. Maar dat moeten we dan ook weer terug. 

Op een hellingshoek alla zwarte piste!

Halverwege is de rivier nog lang niet in zicht en besluiten we maar aan de klim terug naar boven te beginnen. Een echte kuitenbijter en billentrainer. Zuchtend en zwetend zijn we bijna weer boven als een lokale indiaan ons op zijn kaplaarzen voorbij komt huppelen. 

Misschien als je hier woont en niets anders gewend bent is het makkelijk....

In de tussentijd hebben mijn ouders een rondje door de tuin gewandeld wat slechts het topje van de berg is, maar ook al een beste klim op de schuine hellingen. De koeien die hier rondlopen schijnen er geen moeite mee te hebben en lijken te genieten van een paradijselijk leventje hier in de groene oase. 

Ja de bergen zijn altijd prachtig en vooral dat uitzicht! Maar voor ons Hollanders zijn die steile hellingen toch een dingetje :smile:

En het leuke is.... morgen gaan we door naar de volgende bestemming die nóg hoger in de bergen ligt. Maar eerst nog lekker slapen in ons knusse hutje, waar de was nog even te drogen hangt (alhoewel dat niet echt opschiet met de hoge luchtvochtigheid).