Daar boven op die berg

Wat een verschillende gezichten heeft dit land. Als je aan Afrika denkt zie je misschien uitgestrekte savanne voor je.
Maar vanochtend zaten we nog in tropische sferen bij Kapishya en nu zitten we boven op een heuvel vol ronde zwarte rotsen met prachtig uitzicht op een dicht begroeid bos dat oneindig ver reikt.

De weg hierheen ging in 3 vlotte uurtjes over een asfaltweg waar bijna het enige verkeer bestaat uit de vele tankauto's die vanaf de kust bij Tanzania het binnenland in gaan.
Weer passeren we de enige plaats in deze omgeving, Mpika.
En na enige tijd zien we een afslag naar een zandweg met het bordje Mutinundo Wilderness, onze bestemming.
Maar zoals we nu al hebben gemerkt wil een naambordje niet zeggen dat je er dan al bent. Het lijkt niet meer dan een oprit naar de lodge, maar dit pad gaat nog 25 kilometer door.

De locatie is wel weer geweldig en zo anders.
Verschillende huisjes die zo uit een sprookje lijken te komen, gebouwd van opgestapelde natuurstenen en rieten dakjes staan verspreid tussen en op de vreemde zwarte rotsen. De rotsen lopen zelfs door de muur heen naar binnen waardoor de binnenkant een beetje het idee geeft van een rots woning of Flintstone huis. Vanaf de veranda hebben we geweldig uitzicht over het bos.
Voor de badkamer moeten we naar buiten naar een nog schattiger mini huisje naast het grote.

Omdat hier geen gevaarlijke dieren zijn kunnen we zelfstandig in de omgeving op pad en maken een wandeling van de heuvel naar beneden naar de rivier die tussen de bomen en rotsen stroomt. Lekker om even wat beweging te hebben, want verder zitten we veel en eten we elke dag erg uitgebreid. Tijdens de wandeling zien we een verstoorde Puku voor ons wegrennen, maar de rest van de dieren houdt zich goed verscholen in de dichte begroeiing.

Weer boven op de heuvel bij de lodge hebben we een geweldig uitzicht op een mooie zonsondergang en daarna op een heldere lucht met volle maan en een enorm rijke sterrenhemel en is het heerlijk genieten van de rust.

Het is eind van het seizoen dus ook hier hebben we weer het rijk voor ons alleen.
We komen nagenoeg geen andere mensen tegen.
We hebben wel elke dag erg leuke gesprekken met onze gids Paul tijdens de ritten, bij een biertje aan het eind van de dag en bij het eten. Hij heeft ook zoveel kennis van dieren en de natuur dat we weer heel wat bijleren. En het is ongelooflijk hoe hij tijdens het rijden ons regelmatig een voorbij vliegende vogel aanwijst en de naam noemt terwijl wij slechts een zwarte vlek voorbij zien schieten.
We doen ons best en kennen al heel wat dierennamen en weten ze te herkennen.
Maar al die vogels en bomennamen, dat is nog wel een uitdaging.