Hitte Golf in de bergen

Hoewel we pas net in Salta zijn aangekomen, gaan we de stad weer verlaten.
Het is een gezellige stad, een beetje de kleinere versie van Buenos Aires, met aardige mensen en wat mooie oude klassieke gebouwen en we hebben een heel knus hotel, maar daarom keren we later ook nog terug. Eerst willen we meer van de omgeving zien en halen daarom midden in de stad onze huurauto op.
Een half uurtje lopen en het zweet druipt van ons af. Het is weer bijna 40 graden en voelt als een hitte golf. Gelukkig is de auto geen hitte Golf , maar een Renault Duster. En die 'dust' is dan weer wel toepasselijk want door de warmte zien we een stoffige waas tegen de hoge bergen in de verte hangen.
Gelukkig heeft deze auto airco en ook nog navigatie. Maar echt nodig is dat laatste niet, want er is eigenlijk maar 1 logische route over de RN 68 naar het zuidelijk gelegen Cafayate.

Een rit van normaal zo'n kleine 3 uur over een, dachten wij, niet al te bijzondere weg langs de bergen en wijngaarden.
Maar dat wordt uiteindelijk een van de mooiste ritten die we ooit hebben gemaakt.
Het eerste deel is nog niet zo bijzonder, maar als we eenmaal omringd zijn met de meest waanzinnige bergen wordt het echt geweldig.
Zoveel verschillende bergen.
Het doet ons deels denken aan Arizona door de rode kleur en vormen en dan weer aan Namibië, maar dat laatse is meer door de warmte en de Afrikaans aandoende stalletjes van houten takken en armoedige, half afgemaakte huisjes die we af en toe langs de weg zien.

Uiteindelijk rijden we door een landschap vol bergen van voornamelijk rood zandsteen, maar later alle kleuren en vormen. Bergen met scherpe punten, gaatjes, golvend of met ronde zandrotsen als bollen die elk moment naar beneden kunnen rollen. Roze, rood, groen, geel en bijna zwart. De weg gaat er dwars doorheen en volgt ongeveer de route van de rivier, die kennelijk ooit vol water staat, maar nu bijna droog is. Maar wel een groene slinger door het landschap vormt waar volop geitjes, en soms paarden, koeien of ezels lopen te grazen.
Dit is de reden dat we er toch wel wat langer over doen, want we stoppen regelmatig om wat foto's te maken. En zeker op een paar bijzondere punten zoals bij een diepe spleet in de bergen waar een soort klankkast is gevormt waar een panfluit spelende man gretig gebruik van maakt. En dan weer een rotspartij wat lijkt op een kasteel met vele sierlijke torens.

Na deze verrassend mooie route, die eigenlijk de 'routa del Vino' wordt genoemd, maar bij ons vooral indruk maakte door de bijzondere bergen, eindigen we bij Cafayate, hét wijndorp van deze noordelijke, warme en hoog gelegen streek en rijden dan ook meteen tussen de wijngaarden door die reiken zover als we kunnen kijken.
Na een lunch van koekjes en chips onderweg stoppen we hier bij het gezellige plein, vol palmbomen en andere tropische varianten, voor een ijsje. Ze hebben zelfs ijs met wijnsmaak, maar we gaan toch voor de wat traditionelere smaken. Een gezellig dorpje met overal wijnbarretjes en wijnproeverijen en omringd met velden vol wijnranken die hier als boompjes worden gesnoeid. Met 1 dikke stam en bovenaan 4 of meer druiventakken.

Aan de rand van dit dorp ligt ons hotel. Een bodega, wijnboerderij, geheel in bijpassende Spaans koloniale stijl. Het hoofdgebouw is in een U-vorm met overdekte veranda, in het midden een fontijn en vanaf onze kamer in een zijvleugel geweldig uitzicht over de gigantische wijngaard waar ze hun eigen Torrontes en Malbec druiven verbouwen.

Om deze wijn ook te kunnen proeven besluiten we hier te dinneren.
Het restaurant oogt wel wat chique en dus zoeken we onze beste, en schoonste kleding uit voor vanavond.
Want na zo'n tijdje reizen met een tas van slechts 12 kilo is er al niet veel fatsoenlijks meer over. En zeker na de dagen tussen de paarden. Tussendoor nog wel wat kleine dingen snel onder de douche uitgespoeld en op de valreep 2 broeken laten wassen bij de estancia, dus kunnen we toch nog representatief aan het dinner verschijnen.

Of het aan de wijn lag of aan de geslaagde rit hier naartoe, ik weet het niet, maar we hebben in ieder geval een hoop lol tijdens het dinner en blijven bijna hangen in de slappe lach. En bovendien smaakte het eten prima en de Torrontes en Malbec daarbij erg goed. Maar bij deze huiswijn moet je het laatste restantje echt wel laten staan, want dat is door het bezinksel echt niet te zuipen.
Gelukkig is het hier bij lange na niet zo duur, dus kan dat best.

Ondertussen is er tijdens deze trip door Argentinië bij mij iets ontwikkeld waar ik me nooit eerder zo bewust van was. Ik stoor me gigantisch aan alle schilderijen die hier schots en scheef hangen. Maar dan wel op een gezonde, grappige manier. Tot nu toe elke hotelkamer of restaurant is smaakvol aangekleed met leuke schilderijtjes. Maar kennelijk totaal in de vergetelheid geraakt, want alles hangt scheef. Binnenkomend in weer een nieuwe hotelkamer hou ik me al niet langer in, maar in restaurants doe ik nog ontzettend mijn best om er vanaf te blijven. Wat dan voor ons weer een lachwekkend moment oplevert.
Ik weet nog niet of ik vannacht misschien toch nog stiekem naar het restaurant sluip om het alsnog te doen, of toch maar gewoon van mijn nachtrust geniet voor de lange rit, met een omweg terug naar Salta, die morgen volgt.