Bergen bergen

Wakker worden met zicht op de eindeloze wijngaarden van Cafayate is geweldig.
Jammer genoeg hebben we maar 1 nacht in dit fijne dorpje en moeten we weer terug naar Salta.
De route van gisteren was prachtig, maar de langere route via de westkant van het Calchaqui gebergte en via het dorpje Cachi beloofd ook veel goeds en blijkt ook zeker de moeite waard.

We verlaten Cafayate met links en rechts de kilometers lange wijngaarden.
Na San Carlos, dat net als andere dorpjes hier een heel gezellige, sfeervolle centrale plaza heeft met mooie bomen en kleurige bloemen, een vaak wit kerkje en daaromheen lage rijtjeshuizen met kleine groene houten deurtjes, begint de onverharde weg met stukken vol ribbelige grond waar we uren over en door de bergen heen rijden. Letterlijk door de bergen, want er is gewoon vaak een stuk uit de berg gehakt om de weg door te laten lopen.

En over die bergen gesproken, zo bizar veelzijdig en indrukwekkend. Met de verschillende kleuren en diverse gesteente dat verbluffende bouwsels heeft gevormd.
Bergen waaraan is te zien dat door de botsing van tektonische platen de grondlagen met brute kracht omhoog zijn geduwd. Soms zie je daardoor de verschillende aardlagen als rechte randen in de berg en soms is er juist duidelijk te zien dat de grond schuin is opgestuwd en lijken het allemaal op elkaar gestapeld plakjes die zijn omgevallen.

Met een rustig tempo over de grindweg rijdend, blijven we onze ogen uitkijken naar de steeds weer verschillende pasteltinten zand, terra cotta, zacht geel, licht bruin, grijs en groen. Het landschap heeft iets buitenaards, onleefbaar kaal, ruw en oneindig, maar toch passeren we dan ineens weer een paar lemen huisjes die vaak verlaten lijken maar waar op de meest afgelegen plekken langs de lange route toch mensen blijken te wonen. Bij die huisjes zien we vaak een ronde klei-oven zoals je weleens ziet bij de pizzeria en verder ziet alles eruit alsof er in jaren geen ontwikkeling en modernisering heeft plaatsgevonden.

Dan veranderen de bergen weer in rood zandsteen wat door de vormen met ronde randen en lagen Grand Canyon achtig aandoet en waar je met wat fantasie allerlei vormen in kunt herkennen.
Zo zien we een stuk wat ons direct doet denken aan een ingestorte kathedraal waarvan alleen de zuilen nog staan en het dak als puin er bovenop ligt.
Daarna weer een heel ander gebergte wat ik in mijn woorden het beste kan omschrijven als cake brokken of 3 verschillende kleuren pindarotsjes met zand in de kleur van cacaopoeder en zwarte stenen als maanzaad eroverheen uitgestrooid.
De vormen en veelzijdigheid zijn echt indrukwekkend.

Al die tijd volgen we de route van de groene rivierbedding rechts van ons, terwijl de rest een en al droge, ruige bergen zijn.
Het enige wat er in die bergen groeit zijn dorre struiken en hele grote kaktussen. De versie die je kent uit het 'Wilde Westen' met een lange piek en daaraan meerdere omhoogstaande armen. Vaak met gaten in de stam door vogels er in gepikt en soms met roze of gele bloemen.
En af en toe staan er bosjes met kleine kaktussen (nou ja, voor ons thuis zou het een flinke kamerplant zijn) met platte bladeren in de vorm van een beverstaart, enorme stekels en ook soms gele bloemen of vruchten.

Na wat korte fotostops in de dorpjes, meer gehuchtjes, die we passeren, komen we uit in het dal wat ineens een opvallend groene vallei is met velden vol gewassen met paarse bloemetjes. Maar dan zijn we er nog lang niet en zijn er nog veel meer bergen te gaan.
Het volgende deel is glooiender en van zand en losse stenen, minder spectaculair qua vormen maar wel met uitzicht op pieken tot een hoogte van meer dan 6000 meter. Waar zelfs een beetje sneeuw op de hoogste top ligt en waar de weg nog meer bochten heeft om hier doorheen te komen.

Daarna rijden we weer door een heel ander stuk waar we uitkijken op horizontaal verschillende kleurlagen, roze, oker, beige, bruin om vervolgens weer uit te komen in een vallei vol Kaktussen, ezels en lama's.

Het grootste deel reden we van Zuid naar Noord met de berglijn en de rivier mee. Maar om uiteindelijk bij Salta uit te komen moeten we het laatste deel naar het oosten doorsteken en dat betekent dwars door de bergen heen.
Eerst tot aan het hoogste punt van de weg op ruim 3400 meter de wolken in. Dan met honderden bochten verder slingerend door de bergen. Een gemiddelde Oostenrijkse bergpas is er helemaal niets bij.
Regelmatig hebben we vanaf de ene berg uitzicht op de slingerende weg die ons nog te wachten staat om alle komende obstakels heen.
Dit laatste stuk is door de hoge luchtvochtigheid behoorlijk groen, maar ook een stuk kouder en bewolkt, want alles blijft tegen die hoge pieken hangen.
Er volgt nog een laatste stuk vol kaktussen voordat we de bewoonde(re) wereld weer binnenrijden en we richting hotel gaan waar we kunnen uitrusten vN deze boeiende tocht.

Zoveel soorten bergen, grondsoorten en kleuren langs deze spectaculaire route was de lange rit absoluut waard. Een mengelmoes van berglandschappen die wij elders hebben gezien en dan hier alles bij elkaar en in het kwadraat.
Ongerepte, ruige natuur, ver van alles vandaan, waarvan je niet begrijpt dat hier überhaupt mensen (willen) wonen, maar die wel prachtig is om te zien.
Heel indrukwekkend wat de natuur allemaal in zich heeft.